Druk op spatiebalk om te beginnen
10 april 1912 — Southampton, Engeland
Stel je voor: je staat in de haven van Southampton. Voor je ligt het grootste schip dat de wereld ooit heeft gezien. Dit is het verhaal van de Titanic.
Bovenop het grootste schip ter wereld
De Titanic was 269 meter lang en 53 meter hoog. Dat is zo lang als drie voetbalvelden achter elkaar! Er was plek voor meer dan 2.200 mensen aan boord. Het dek was zo groot dat je er rustig een rondje kon wandelen.
Een kijkje in het schip
De Titanic had 9 dekken, van de machinekamer helemaal onderin tot het bovendek in de open lucht. Eerste klas zat bovenin met de beste kamers. Derde klas zat onderin. We gaan nu een reis door het schip maken.
Het hart van het schip
Dit was de beroemdste trap ter wereld. Gemaakt van duur eikenhout en versierd met goud. Bovenin zat een glazen koepel waar het zonlicht doorheen scheen. Hier liepen de rijkste mensen van de wereld rond in hun mooiste kleren.
Dineren als een koning
De eerste klas eetzaal was de grootste kamer op een schip ooit. De rijke passagiers aten hier een diner van tien gangen. Er stonden kristallen glazen op tafel en het bestek was van echt zilver. Sommige mensen betaalden omgerekend meer dan 75.000 euro voor hun ticket!
Een andere wereld, hetzelfde schip
In de derde klas was het een heel ander verhaal. De kamers waren klein en je deelde ze met vreemden. Maar toch: zelfs in de derde klas at je beter dan thuis. Veel passagiers waren op weg naar Amerika voor een beter leven.
Het kloppende hart van het schip
Diep in de buik van het schip werkten honderden stokers. Zij schepten dag en nacht kolen in de 159 ovens. Elke dag verbrandden ze 600 ton kolen, zoveel als 100 vrachtwagens vol! Het was er verschrikkelijk heet: meer dan 50 graden.
Kapitein Edward John Smith
Op de brug stond kapitein Smith. Hij was 62 jaar oud en dit zou zijn allerlaatste reis zijn voor zijn pensioen. Iedereen noemde de Titanic ‘het onzinkbare schip’. Niemand maakte zich zorgen. Wat kon er nou misgaan?
23:40 uur — IJsberg recht vooruit!
Het was een ijskoude, windstille nacht. De zee was zo glad als een spiegel, de sterren fonkelden. Toen zag de uitkijk het: een enorme ijsberg, recht voor het schip. Hij sloeg op de bel en schreeuwde: ‘IJsberg recht vooruit!’ Maar het was al te laat om uit te wijken.
2 uur en 40 minuten
De Titanic begon langzaam te zinken. Overal brak paniek uit. Mensen renden over het dek. Er waren maar 20 reddingsboten, veel te weinig voor iedereen. De regel was: vrouwen en kinderen eerst. Na twee uur en veertig minuten brak het schip in tweeën en verdween in de diepte.
Alleen op de donkere oceaan
In het donker dobberden de reddingsboten op de ijskoude zee. Veel boten waren maar half gevuld. Sommige hadden plek voor 65 mensen, maar vertrokken met maar 12. De mensen in de boten hoorden de kreten van de mensen in het water. Het duurde anderhalf uur voordat er hulp kwam.
Redding bij zonsopgang
Het schip de Carpathia was 93 kilometer verderop toen het het noodsignaal opving. De kapitein gaf bevel om op volle snelheid te varen, dwars door een ijsveld. Bij zonsopgang kwamen ze aan. Ze redden 710 mensen. Van de meer dan 2.200 mensen aan boord overleefden er maar 710.
3.800 meter onder de zeespiegel
Pas 73 jaar later, in 1985, werd het wrak gevonden. Het ligt op bijna 4 kilometer diepte op de bodem van de Atlantische Oceaan. Het is er pikdonker en ijskoud. Het schip wordt langzaam opgegeten door bacteriën. Over een paar honderd jaar is er waarschijnlijk niks meer van over.
Zijn er nog vragen?